و در ضمن گفته فرشته‌ها شيطان را از خود ميدانستند و مصنف در بيان اين جمله گفته است ) يعنى او را در فرمانبرى و بيگناهى از خود ميدانستند چون روزگار درازى مواظب عبادت خدا بود چون بعيد است كه ملائكه ندانند او فرشته نيست با اينكه از ميان پريان اسيرش كردند و بآسمانش برآوردند و اين تعبير از قبيل ( سلمان منا اهل البيت ) است . يا چون ديدند اخلاقش جدا از پريانست و خدا تعالى پر او را ارجمند داشت ميان آنها و رئيس برخى از آنها نمود پنداشتند كه از آنها بوده و ميان پريان گرفتار بوده ، يا اين گمان از برخى فرشته‌ها بوده كه سابقه او را نميدانستند . 56 - عياشى : 1 : 286 - بسندى از امام ششم عليه السّلام در تفسير قول خدا « وَ لَآمُرَنَّهُمْ فَلَيُغَيِّرُنَّ خَلْقَ اللَّهِ » فرمود : مقصود از خلق اللَّه فرمان خداست . 57 - و هم عياشى از امام پنجم روايت كرده كه خلق اللَّه ، دين خداست . بيان : در خبر نخست خلق اللَّه را بفرمان خدا تفسير كرده و در دوم بدين خدا ، طبرسى در ( 2 : 113 ) مجمع گفته از ابن عباس و ابراهيم و مجاهد و حسن و قتاده خلق اللَّه بفرمان و دين خدا تفسير شده و از امام ششم عليه السّلام هم روايت شده و آيه « فِطْرَتَ اللَّهِ الَّتِي فَطَرَ النَّاسَ عَلَيْها لا تَبْدِيلَ لِخَلْقِ اللَّهِ » مؤيد آنست ، و مقصود حلال شمردن حرام است و بر عكس و گفتند مقصود خايه كشى است ، گفتند : خالكوبيست ، گفتند : مقصود دگرگون كردن خورشيد و ماه و سنگ است از بهره بردن در زندگى بپرستش آنها بخدائى . 58 - عياشى - 1 - 276 - از جابر كه پيغمبر صلّى اللَّه عليه و آله فرمود : ابليس نخست نوحه‌گر نخست سرود خوان نخست حديخوانست ، فرمود : چون آدم از درخت خورد او سرود خواند ، چون آدم را به زمين فرود كردند برايش حدى خواند ، چون در زمين پايدار شد نوحه‌گرى كرد تا او را به ياد نعمت بهشت اندازد ، آدم گفت پروردگارا اين دشمنى كه به من دادى در بهشت از عهده او برنيامدم و اگر تو مرا